Grootse prestatie Drumcorps tijdens Fjoertoer

28 November 2015 |
Premier Drumcorps

Terwijl honderden wandelaars tijdens de Fjoertoer onderkoeld van het strand van Egmond aan Zee werden gehaald, stond het Drumcorps op 28 november gewoon 4 uur lang bijna onafgebroken te spelen in Egmond aan de Hoef. Het werd het meest opmerkelijke optreden dat ik ooit heb meegemaakt en voor de optredende leden past maar één woord: hulde.


Door Johan Lok

Waar een goed en enthousiast optreden al niet toe kan leiden. In juni speelde het Drumcorps tijdens de Wandel4Daagse in Alkmaar bij de kerk en dat optreden vonden heel veel mensen geweldig. Ook de organisatrice van de jaarlijkse Fjoertoer in Egmond liep voorbij, zag ons en wilde ons. Vandaar dat we tijdens de derde editie van die tocht een plaats kregen op het Anna van Buren-plein in Egmond aan de Hoef, door Johan2 al gelijk omgedoopt tot het Armin van Buuren-plein.

Daar komen was overigens nog een probleem want heel Nederland leek ’s middags op weg naar Egmond. Niet zo heel vreemd natuurlijk, er werden immers maar liefst 7000 wandelaars verwacht.

Fjoertoer staat overigens voor vuurtoren (het idee van de loop ontstond op Terschelling) en het gaat tijdens deze wandeltocht dan ook om licht. De omgeving is verlicht, wandelaars zijn verlicht, zelfs meelopende honden zijn verlicht en ook de snares van Premier waren verlicht. Gaan we vaker meedoen, is het uiteraard ook de bedoeling dat de rest van het instrumentarium van licht wordt voorzien.

We hadden genoeg tijd om de instrumenten keurig netjes op te stellen. De 6 snares hebben nog nooit zo strak en gelijk gestaan. Toen alles stond, begon het te regenen, zodat we met z’n allen schuilden op een klein plekje waar dat mogelijk was. Ineens hoorden we roepen vanuit een huis iets verderop. We werden uitgenodigd om bij de roepende vrouw te komen schuilen. Het was Diana, die samen met haar man Rob ook nog eens thee voor ons ging maken. We moesten een plekje in de kamer zoeken en al snel kwam er een fles Egmondse Babbelaar op tafel en die kruidenbitter ging er bij de meesten wel in. Vanaf deze plaats bedanken we Diana en Rob uiteraard nog hartelijk voor hun gastvrijheid.

Toen de eerste wandelaars zich meldden, gingen we naar buiten en werden de eerste nummers ten gehore gebracht. Opmerkelijk was overigens dat we voor het eerst optraden met 3 quints. Bijna alle leden van het Drumcorps waren dan ook van de partij in Egmond.

Het was nat en koud en er moest opgetreden worden van 5 uur ’s middags tot 9 uur ’s avonds. Het bleek dat de wandelaars constant bleven komen en dat betekende dat er dus geen tijd was voor pauzes. Naast de straatvolgorde werd ook de straatvolgorde van de Cadets gespeeld en verder was de eigen straatvolgorde ook nog eens in een speciale sound ingestudeerd, waardoor het qua stijl iets van Hakuna Matata had. Dat bleek de wandelaars enorm aan te spreken. Die waren vol lof over het Drumcorps en bleven bijna allemaal even staan luisteren.

De handen werden steeds kouder en daarom was het fijn dat er zo nu en dan een auto van de organisatie langskwam met koffie en soep. Al was het alleen maar om daar de handen even aan te warmen. Eén voor één konden we wat ophalen en drinken, zodat er door de rest gewoon verder gespeeld kon worden. Zo ging het ook met het nuttigen van de broodjes. Dat gebeurde per 4 in de auto van Cor. Dat even doorwarmen leek overigens leuk, maar de klap was extra hard wanneer je daarna weer op straat stond. Wat een kou en wat een ellende. Ik stond een beetje in de luwte onder een afdakje en zo nu en dan meldde één van de leden zich daar om even een beetje uit de wind en de steeds harder vallende regen te zijn.

Wat dat betreft moet ik iedereen echt een onwijs compliment maken. Het optreden zaterdagavond was absoluut het meest bizarre optredens die ik ooit heb meegemaakt.

Des te verder de tijd vorderde, des te uitgelatener werden de leden. Er werd gesprongen en gedanst om maar warm te blijven en gezegd moet worden dat iedereen geweldig mee bleef doen.

Langzaamaan werd het wat stiller met wandelaars en kon er af en toe even gestopt worden. Tot iemand weer keihard ‘lichtjes’ riep omdat er nieuwe, verlichte lopers aankwamen. Dan werden de instrumenten onmiddellijk weer bemand en bevrouwd en werden ook deze wandelaars muzikaal begroet.

Om tien over half negen was er ineens het sein dat de twee dames die langs kwamen, echt de allerlaatsten waren. Een luide en enthousiaste aubade viel hen ten deel. En daarna kon er dan eindelijk opgeruimd worden.

Het ging overigens mis toen ineens de grootste bass omviel. Doordat het donker was, kon echter niet gekeken worden of daar schade aan was.

Het eten in de auto van Cor bleek ten koste te zijn gegaan van zijn accu, want die was helemaal leeg. Gelukkig bood de wegenwacht uitkomst en kon Cor gewoon rijdend terug naar de Zaanstreek.

We besloten eerst nog even koers te zetten naar de Mac in Alkmaar om daar iets warms te eten en gelijk door te warmen. De praatjes begonnen alweer te komen en het leek erop dat niemand blijvende schade aan dit doorweekte optreden had overgehouden.

Daarna op naar het clubgebouw, waar Co met de bus al snel vast zat in het gras. Toen hij door enkele sterke vrouwen was losgeduwd, kon er uitgeladen worden en moesten de instrumenten worden gedroogd. Toen bleek helaas ook dat de gevallen bass flink beschadigd was. Een fikse domper dus. ‘Daar gaat de winst,’ hoorde ik al mompelen.

Nadat alle drijfnatte kleding was uitgehangen, ging een klein groepje diehards nog richting Johan voor een drankje en een warm hapje. Daar werd gekeken naar een uiterst saaie bokswedstrijd en speelden we het veel minder saaie spel Stef Stuntpiloot, waar Auke wel heel erg goed in bleek te zijn. Maar dat was niet zo vreemd, want tijdens zijn studie schijnt hij bijna niet anders te hebben gedaan.