Publiek muisstil tijdens optreden Premier in Assendelft

1 June 2015 |
Premier Drumcorps
en
Premier Cadets

Wie mijn verslagen geregeld leest, weet ik dat ik nooit een blad voor m’n mond neem. Is een optreden niet best, dan schrijf ik dat. Misdragen we ons in een kantine, hup in het verslag. Zijn de groene mannetjes vervelend, u leest het. Vinden we de wisselbokaal een g……k. Nou ja, oké, op verzoek van CGN noemen we die dan maar een krezfarg. Maar we schrijven het wel. Dit om duidelijk te maken dat wanneer ik schrijf dat ik iets mooi vind, ik dat dus ook echt meen.


Door Johan Lok

Over de optredens van de Cadets en het Drumcorps op 31 mei in Assendelft kan ik echter niet zeggen dat ik het mooi vond. Daarmee zou ik beide prestaties namelijk veel en veel te kort doen. Ik heb echt ademloos staan luisteren. Da’s mijn Premier, dacht ik trots. Terwijl er natuurlijk helemaal niets van mij bij is.

Tijdens het optreden zaterdagmiddag van The Incredibles tijdens de Braderie van Krommenie hoorde ik dat het Slagwerkfestival in Assendelft bij regen niet door zou gaan. De hal stond namelijk vol en daar kon dus geen gebruik van worden gemaakt. Zondagochtend was de voorspelling voor ‘s middags niet best. Op Buienradar was te zien dat het van 14.00 tot ongeveer 17.00 uur zelfs extreem slecht weer zou worden in de Zaanstreek. Terwijl de Cadets ’s ochtends stond warm te spelen bij sportschool Train & Go voor hun optreden tijdens Boulevaart, wist Elena te vertellen dat ze druk bezig waren in Assendelft. Crescendo had waarschijnlijk ook Buienradar bekeken en haalde dus toch maar de zaal leeg om hun Slagwerkfestival door te kunnen laten gaan.

Na de tocht door Krommenie gelijk terug naar het clubgebouw, waar inmiddels ook de leden van het Drumcorps binnen druppelden. De Cadets moesten een half uur overbruggen en in deze groep blijken toch best wel een aantal leden te zitten met ADHD of in ieder geval een fikse aanleg daarvoor. René had er zijn handen vol aan en hij zal waarschijnlijk nog wel eens terugdenken aan de tijd dat hij te maken had met het altijd zo rustige Drumcorps. Op naar Assendelft. Co reed en er zaten drie Cadets bij ons achterin. Heerlijk dat we slechts naar Assendelft moesten. Was het Drachten geweest, had ik dat waarschijnlijk echt niet volgehouden.

Binnen in de hal viel onze blik allereerst op de nieuwe kar van slagwerkgroep De Saen. Die zag er echt gelikt uit. Tijdens het uitladen zag ik diverse muzikanten van andere verenigingen met verbazing kijken naar al het instrumentarium dat uit onze kar kwam. Langzaamaan kroop de klok naar de tijd dat de middag geopend werd door gastheer Crescendo. Vorig jaar kon ik vanwege een vakantie in Amerika helaas niet van de partij zijn tijdens het Slagwerkfestival. Het viel mij dit jaar op dat alle groepen enorm vooruit zijn gegaan. Het is uiteraard zo dat je niet alles wat anderen spelen allemaal even leuk zult vinden. Feit is echter dat het niveau hoog is bij allemaal. En dat is goed om te constateren. Bij Crescendo viel het enthousiasme op. Hun dirigent weet de leden flink te motiveren en iedereen speelt met veel plezier zijn of haar partij. Een plezier om naar te luisteren. Bijzonder was het optreden van Percussion On Tour, ook wel luisterend naar de afkorting Pot. Deze groep uit Maassluis is ontstaan uit de slagwerkgroep van drumfanfare Het Wapen Van Maassluis. Ze hebben een theatershow ontwikkeld van 30 minuten, waarbij humor en drummen elkaar afwisselen. Normaal bestaat de groep uit zes man en een vrouw, ditmaal moesten ze het met z’n vijven doen. En dat ging ze prima af.

Vervolgens was het onze beurt. Alles werd in gereedheid gebracht en daarna was het eerst de beurt aan de Cadets. Die kwam marcherend, de straatvolgorde spelend, op en nadat dat op prima wijze volbracht was, was het tijd voor Frozen. Wie mijn verslagen trouw leest, weet dat ik al enige malen geschreven heb dat Co, die het nummer bewerkt heeft, het onze jongste jeugd absoluut niet gemakkelijk heeft gemaakt. Zondagmiddag bleek echter dat hij de volgende show net zo moeilijk kan maken. De Cadets brachten Frozen namelijk op een werkelijk geweldige wijze. Ik heb het nu al diverse malen gehoord en weet waar de lastige stukjes zitten. En die gingen prima deze keer. Een verdiend applaus was dan ook hun deel. En dan het Drumcorps. René L. heeft het tijdens de contests in de winter vaak over kippenvel op bijzondere plaatsen na afloop van zo’n wedstrijd. Nou, die had ik. Vol trots heb ik staan kijken en luisteren. Wat mee speelde was dat het in de zaal echt perfect klonk. Er was nauwelijks galm. Anatevka stond in Assendelft zoals het de hele winter nog niet gestaan heeft. En dat bleek wel uit de reactie van het publiek. Dat was werkelijk muisstil tijdens het optreden en het applaus was enorm. Terecht ook, het was echt een geweldige prestatie.

De middag werd afgesloten door De Saen. Ik heb over hen eerder wel eens geschreven dat het jammer is dat ze bij de marsen blijven. Er zit namelijk zoveel slagwerktalent bij deze club dat ze dat eigenlijk meer zouden moeten uitbouwen. Dat gebeurde zondagmiddag overigens wel al een beetje. Maar toen we na afloop één van de leden spraken, gaf die aan al dat ‘nieuwerwetse’ gedoe maar niets te vinden. ‘Geef mij maar de oude, vertrouwde marsen,’ mopperde ze. En zo blijkt maar dat iedereen gewoon zijn of haar ding moet doen. De prima georganiseerde middag bij Crescendo maakte in ieder geval duidelijk dat slagwerk, op welke manier dan ook, nog altijd enorm leeft. En dat was een mooie constatering tijdens een verregende zondagmiddag.