Meer punten maar toch ontevreden vertrek uit Almere

28 February 2015 |
Premier Drumcorps

Een knap staaltje werk verrichtte het Drumcorps, door in twee weken tijd de show van Anatevka compleet te veranderen. In Wychen gaf de jury immers aan Anatevka wel te horen, maar niet te zien.


Door Johan Lok

Vol goede moed werd op 28 februari dan ook afgereisd naar Almere. Tijdens het ochtendprogramma behaalden we ruim zeven punten meer dan in Wychen en kwamen we qua punten dichter bij onze voorgangers in de buurt, dus dat was hoopvol. Ietsje minder was het dat onze vrienden uit Zoetermeer ons voorbij staken. Maar dat zou ’s avonds wel rechtgezet worden. Tijdens de clinic met de Amerikaanse juryleden waren er diverse goede raadgevingen en die werden in de avondshow gelijk verwerkt. Teleurstelling dus toen we hoorden dat we ’s avonds minder punten hadden behaald dan ’s ochtends. En al even erg: we waren wel wat ingelopen op Harpe Davids, maar onze conculega’s stonden nog steeds voor ons. Mede door het mindere aantal punten was er een nogal teleurgesteld gevoel tijdens het vertrek uit Almere.

Het begon zaterdagochtend allemaal erg vroeg. Overigens zonder Alise en Younes, die allebei op wintersport waren. Om kwart voor zeven werd er verzameld en dat betekende dat we ter hoogte van Almere de zon op zagen komen. We konden genieten van een prachtige lucht met gele en rode kleuren, zodat we helemaal vrolijk aankwamen bij het Topsportcentrum op de Pierre de Coubertinlaan.

Pierre de Coubertin, zo werd even gegoogled, deed onder meer de Olympische uitspraak: Meedoen is belangrijker dan winnen. Dat is echter iets dat de leden van het Drumcorps niet echt met hem eens zijn.

In Almere werd uitgeladen en verkleed. We deelden de kleedkamer met allemaal buitenlanders. Zowel Duitsers als Friezen zaten bij ons.

CGN beschikt over zogenaamde Runners. We zagen dat iedereen daarvoor in aanmerking komt. Een van de runners liep namelijk zelfs op krukken.

Nadat er was warm gespeeld, mochten we onze show tonen aan de Amerikaanse jury. Iedereen kwam tevreden het veld af, dus dat was hoopvol. Terwijl een groot deel van ons de shows in de Marching Open Class bekeken, kwamen de uitslagen binnen. Van de zes deelnemers, bleek Premier vierde te zijn. Zeven punten meer dan twee weken geleden in Wychen, maar helaas was H!P, zoals Harpe Davids momenteel heet, ons wel voorbij.

Redelijk tevreden gezichten dus. Na nog een poosje in de kantine te hebben rondgehangen, hebben we in de kleedkamer bij elkaar gezeten en mocht iedereen zijn of haar zegje doen over wat was opgevallen en wat anders zou kunnen dan wel moeten.

Vervolgens was de clinic met de Amerikaanse juryleden Caleb Rothe, Tom Rarick en Ron Hardin. Die lieten we met name naar de wat lastiger stukjes kijken en uiteraard kregen we diverse prima tips en oplossingen om zaken wat te verbeteren. Daarna even wat eten en drinken, voordat we buiten nog zouden repeteren. Daar bleek het zonnetje te schijnen, maar de wind toch wel fris en stevig te zijn. Dat maakte het oefenen lastig, maar er werden toch een aantal zaken onderhanden genomen en uitgeprobeerd die tijdens de clinic ter sprake waren gekomen.

Vervolgens opruimen en in de auto doorwarmen op weg naar de MacDonalds. Daar ontstond tijdens het eten een hele discussie over de letters PAP aan de onderkant van de hamburger-kartons. Bleek dat dat gewoon voor papier stond en niet de afkorting was voor één of andere moeilijke term. Manon had daar overigens weinig aandacht voor. Zij genoot, toen ze hem tenminste eenmaal had, van een sensaaatsjooneeel menu.

’s Avonds speelden we, zoals gezegd een perfecte show. Het publiek genoot van ons l’chaim en de Bottle Dance en klapte enthousiast mee. De leden kwamen heel enthousiast het veld af, al had Nick wat problemen gehad met de ophanging van zijn bass en had hij door de zenuwen daarover samen met zijn pet ook een stok weggegooid. Niemand had dat echter gemerkt.

De eerste biertjes werden genuttigd in het bijzijn van voorzitter Gerritjan en zijn Dorien, die gezellig waren komen kijken. Thom had vervelend genoeg weer last van een bloedneus, maar gelukkig minder erg dan twee weken geleden voordat we afreisden naar Wychen. En verder was het jammer dat er in de kantine niets meer te eten was, terwijl een groot deel van ons toen juist wel weer wat zou lusten. De stemming was desondanks opperbest.

Hoe anders was dat nadat de uitslag bekend was gemaakt en bleek dat we juist minder punten hadden dan ’s morgens, terwijl we lazen dat ons programma ’s avonds beter uit de verf was gekomen dan ’s ochtends. Meer rust en meer overtuiging. Maar wel minder punten. Niemand begreep daar iets van en dus was de stemming terug richting Krommenie niet al te opgetogen.

Nadat was uitgeladen, werd er nog geluisterd naar de bandjes van de Amerikaanse juryleden en daarop waren nog wel wat zaken te horen die de komende weken aangepakt kunnen gaan worden. Tot de contest in Franeker over twee weken gaan we ons weer even richten op de muziek en dan zien we in Friesland wel wat de Nederlandse jury nu van onze show vindt. De hal daar, De Trije, blijkt enorm te zijn uitgebreid en nu dus weer volkomen geschikt voor CGN-evenementen. We nemen het daar op tegen NFPC, de Sternse Slotlanders en Harpe Davids. In Friesland is Advendo niet van de partij. We gaan daar dus proberen nog dichter bij NFPC en de Slotlanders te komen en in ieder geval Harpe Davids weer voorbij te gaan. In Friesland zijn ook Alise en Younes weer van de partij, maar dan moeten we het echter doen zonder Manon, die die zaterdag geen vrij krijgt van haar baas.