Alkmaar ontzet: ‘Het is al winter’

7 October 2014 |
Premier Drumcorps

Je hebt van die vastigheden in het leven. Spelen we in Drachten is het altijd koud. Tijdens Alkmaars Ontzet regent het of is het mooi zonnig. Maar wat we dit jaar meemaakten tijdens de lampionnenoptocht, tartte werkelijk iedereens verbeelding. Hagelbuien kleurden de straten wit en het parcours werd dan ook danig ingekort. En dan te bedenken dat we bijna helemaal niet hadden opgetreden. Verzamelen in de Karperton garage blijkt namelijk niet echt een goed idee.


Door Johan Lok

De datum: 7 oktober. De vooruitzichten: droog. Buienradar geeft aan dat er wel buien zijn, maar dat die langs Alkmaar trekken. Feit: Alkmaar zag wit en de A9 op de terugweg ook. Op 7 oktober was het koning Winter die Alkmaar net zo hard weer bezette als het jaren geleden werd ontzet.

Eigenlijk wisten we al dat het mis moest gaan toen René Buienradar opzocht en hem twee uur vooruit liet lopen. In plaats van 18.00 tot 20.00 uur gaf de radar echter van 16.00 tot 18.00 uur aan. Alsof hij al wist dat de waarheid dramatisch zou zijn en beter niet verteld kon worden.

Vol goede moed vertrokken we echter met een redelijk clubje richting Alkmaar en, kijkend in de richting van het noorden, zag het er daar zelfs vriendelijk uit. Echter, nog maar net het AZ-stadion voorbij barstten de eerste buien los. Verzameld werd in de Karperton garage. Nu is dat een enorm gebouw, maar toch zag René kans er voorbij te rijden.

Met de bus was die garage helemaal een drama. Gelijk bij binnenkomst hoorden wel al een onheilspellend gekraak. We verwachtten het hele dak van de auto te zien loskomen, maar gelukkig was het alleen maar de antenne die langs het plafond schuurde. De bochten waren een hel. Terwijl Johan gidste, reed Co ze heel voorzichtig. Uiteindelijk vonden we na zes bochten een plekje. Maar toen waren we René kwijt en daarmee dus het overgrote deel van het Drumcorps. Ze waren echt nergens meer te vinden. Later bleken ze buiten op weg te zijn naar het centrum in de hoop dat wij daar zouden zijn, aangezien zij ons niet konden vinden. René boos omdat niemand mobiel bereikbaar was, waarop de leden dat pareerden en stelden dat mobieltjes niet toegestaan waren tijdens optredens. U begrijpt, ik heb staan genieten in de koude, sfeerloze parkeergarage.

Wachtend tot we konden vetrekken tussen de scholen in, begon het te regenen, maar konden we nog even schuilen onder de overkappingen van cafés. In de regen gingen we op pad. Tot die overging in hagel en de hagel weer in hééél, vééél hagel. Gelukkig waren we toen net bij een overkapt deel van de route, waar we dus hebben staan schuilen. De organisatie besloot na verloop van tijd de route danig in te korten en toen de ergste bui voorbij was, hebben we rechtsomkeert gemaakt om via een veel korter stukje terug te lopen richting de Grote Kerk. Van daaruit door naar de parkeergarage, waar we in gesprek raakten met een paar Duitse vrouwen die enorm van ons genoten hadden. Ze deden zelf ook aan muziek en beloofden de dag erna weer te komen. Ze verbleven namelijk in Ekmoend.

Terug over de A9 barstten de buien weer los en zag de weg al snel helemaal wit. Alise wist nog uiterst plastisch te vertellen over de plaatsen op haar lichaam waar de hagel had gezeten. En daar waren plaatsen bij die ik absoluut niet kan opschrijven.

Terug in het Music Centre uitladen, verkleden en naar huis. De djembé-groep was namelijk aan het repeteren dus dat betekende dat we niet aan de bar nog even konden nazitten. Maar dat was niet echt erg. Het echte nazitten gebeurt immers de volgende dag na afloop van het middagprogramma in Alkmaar. Compleet met patat.