Veel plezier in Alkmaar

21 June 2014 |
Premier Drumcorps

Vorig jaar was het door het weer niet echt genieten tijdens de Wandelvierdaagse in Alkmaar. Motregen en een koude wind maakten het toen niet echt prettig. Dit jaar was het geweldig weer en dat werkte door bij iedereen. De wandelaars namen de tijd voor het Drumcorps, er was veel winkelend publiek dat genoot van ons optreden en ook het Drumcorps straalde. Een prima optreden daardoor dus op 21 juni.


Door Johan Lok

In het Music Centre was het even wachten op Nick, die zich verslapen had. Maar daarna konden we afreizen naar Alkmaar voor onze jaarlijkse deelname aan de Wandelvierdaagse aldaar. Dit jaar hoefden we niet te lopen, maar deden we stilstaande optredens in de buurt van de HEMA langs het parcours dat de wandelaars aflegden.

We stelden op voor The Sting en niet alleen de eigenaars daarvan, maar ook die van buurman Jack & Jones en de tegenover gelegen River Island Boutique kwamen enigszins ongerust vragen wat precies de bedoeling was. De opdracht was om daar drie uur lang op te treden. Enige leden hadden vooraf al aangegeven dat het wel eens een kort optreden zou kunnen gaan worden, omdat ons al snel verzocht zou worden te vertrekken wegens te veel herrie. De winkeliers hadden er gelukkig echter weinig problemen mee. Het personeel van de River Island Boutique stond in de winkel zelfs al snel te dansen tijdens ons optreden. De winkeliers vonden het alleen raar dat ze van niets wisten. Maar dat lag meer aan de organisatie. Een organisatie overigens die we de hele dag niet gezien hebben.

Ik schreef in het verslag over ons optreden in Velserbroek al dat we drie nieuwe leden hebben vanuit de Cadets, namelijk Thom, Jurney en Romy. Die waren ook nu weer van de partij. In tegenstelling tot diverse andere leden, die schitterden door afwezigheid. Het leuke was dat het drietal mee circuleerde tijdens het wisselen van instrument of ze al jaren deel uitmaken van het Drumcorps. Geweldig om te zien. De ouders van Thom kwamen gezellig een kijkje nemen en stopten hun zoon gelijk wat geld toe.

Er werd heel wat gewisseld. Zo zagen we Carlos op de quint, die er met Jasper aan het eind een hele show van maakte. Alise maakte haar debuut op de snare, terwijl we Johan actief zagen in de pitt. Het optreden werd uitermate enthousiast gebracht en dat had weer zijn uitwerking op het publiek. Dat genoot met volle teugen en bleef gezellig kijken. Ook de langslopende wandelaars waren vol lof. Hun medaille kon nog wel even wachten. Eerst werd het Drumcorps op de foto gezet en gingen er heel wat duimen omhoog.

Voor het uitladen voor aanvang van het optreden kon de auto met de kar gelukkig op het parcours komen. Wel moest René hem vervolgens een heel stuk verder zien kwijt te raken. Eerst wachtten we op hem, maar uiteindelijk besloot Auke toch maar te beginnen. ‘Wat kunnen we spelen zonder René,’was de vraag. ‘Nou, eigenlijk alles wel,’ klonk het vervolgens wat vals.

Ons succesnummer Valero kreeg de eerste keer een kleine aanpassing, doordat we halverwege ineens gezellig konden inhaken toen Co besloot er een stukje Het Kleine Café Aan De Haven doorheen te weven. Dit als een soort van ode aan de orgelman die eerder bij ons in de buurt stond, maar al snel besloot te vertrekken toen wij van start gingen.

Het publiek bleek gul met applaus. Dat gebeurde zelfs tijdens het freeze-moment in Zapp.

In The Mood blijft een probleemgeval. Dat loopt altijd wel ergens uit de hand en dat was ook nu het geval. Maar eerlijk is eerlijk, uiteindelijk was toch iedereen gelijk klaar.

Het leek er even op dat Nick gescout werd, maar de man die hem zo nauwlettend in de gaten hield, was zijn voetbaltrainer. Ook liep er familie van Johan langs. En zo vloog eigenlijk de tijd om en was het twee uur voordat we er erg in hadden. Het opruimen had nogal wat voeten in de aarde, aangezien de kar achter de kerk moest worden geparkeerd en het daardoor dus een heel eind lopen was met de instrumenten en apparatuur om het allemaal daar te krijgen.

Nadat alles was ingeladen werd dan ook besloten dat een ijsje meer dan verdiend was. Nu stond de kar vlakbij het IJsplein, dus dat kwam heel mooi uit. Voor iedereen een ijsje met twee bolletjes, en dat werd lekker buiten op het terras verorberd. Behalve dan door Carlos en Rose die zich romantisch terugtrokken in de zaak.

Terug in Krommenie werd ons bijna verboden bij het clubhuis te parkeren. Die ruimte moest vrij blijven voor de gasten die kwamen kijken naar diverse bands, waaronder Edwin Evers in de aanloop naar het optreden zondag van De Dijk op het oude KVV-terrein. Uiteindelijk mochten we toch uitladen en kwam er een eind aan een zeer geslaagd optreden. Complimenten voor de prima inzet. Zo zien we het Drumcorps graag Premier promoten.