Een feest om nooit te vergeten


Terug naar overzicht


Toen we na afloop met Ronald en René Vallinga nog wat dronken op het terras van Atlantic, waren zij, maar ook wij het erover eens, dat hun feest om te vieren dat ze samen 100 jaar waren geworden, er eentje was om nooit te vergeten.

Door Johan Lok

Wie al wat langer meeloopt bij MOK kan zich nog wel herinneren dat tien jaar geleden in het oude Music Centre werd gevierd dat Ronald en René samen 80 werden. Op 3 augustus werden ze 100 en dat was uiteraard reden voor een feest. Dat gebeurde ditmaal in Atlantic en dat bleek, zeker met het prachtige weer, een uitermate geslaagde locatie. Andersom waren ze overigens net zo tevreden. De medewerkers van Atlantic hadden nog nooit meegemaakt dat er een compleet Drumcorps door hun zaak kwam gemarcheerd.

Dat MOK aanwezig moest zijn bij de vijftigste verjaardag van de tweeling Ronald en René mag duidelijk zijn. De beide mannen zetten zich hun hele leven al in voor onze vereniging op bijna ieder gebied. We kunnen rustig stellen dat MOK er heel anders zou hebben uitgezien als zij er niet waren geweest. Gelukkig zien we bij de jeugd een aantal waardige opvolgers.

Dat MOK de dienst uitmaakte tijdens het feest werd aan het eind wel duidelijk. Bijna alles wat overbleef toen het tegen twaalven liep, was lid, fan dan wel ouders van MOK.

Het begon echter allemaal al aan het eind van de middag. Het weer was, zoals iedere dag de afgelopen maanden, geweldig en dat betekende dat het prima toeven was op het terras achter Atlantic. In de openstaande schuifdeuren stond een illuster muziekgezelschap, namelijk de Broertjes. De complete familie Broertjes, aangevuld met bijna-familie Jindra, zorgde voor de muziek, terwijl wij konden genieten van een drankje. En voordat ik het vergeet, gelijk maar even gemeld dat de medewerkers van Atlantic prima werk hebben geleverd. Er was drinken genoeg en dat werd gebracht met een lach en een vrolijk woord. Geweldig hoor.

De jarige broertjes hadden gezorgd dat er rond zeven uur heerlijk gegeten kon worden, zodat er dus absoluut geen enkele reden was om naar huis te gaan. Helaas hebben wij het ijs gemist, want Premier zou Premier niet zijn, als ze niet muzikaal van zich hadden laten zien en horen. Geleidelijk verdwenen er dus heel wat mensen van het feestterrein. Achteraf meldden René en Ronald overigens dat ze daar helemaal niets van gemerkt hebben.

Wij begaven ons naar de Julianstraat 6, sinds kort de woning van Co en Romy. Persoonlijk had ik daar al heel wat uren zitten, liggen en gefeest, aangezien mijn grote vriend Piet Meijer bijna dertig jaar geleden op datzelfde adres woonde. Romy had gezorgd dat het allemaal netjes was opgeruimd, maar daar was al snel niets meer van te zien. Nu waren we ook met een enorme groep. Ik denk dat we lang en ver terug moeten gaan in de geschiedenis van het Drumcorps, dat we de straat opgingen met 18 man. Alleen al de snare-line bestond uit zes enthousiastelingen. Diverse leden waren afwezig door vakantie, maar er was aanvulling van oud-leden (waarvan er een aantal gelijk besloot om weer terug te keren).

Al spelend vertrok er een bont gezelschap vanaf de Julianastraat. Cor zal waarschijnlijk reutelend ter aarde zijn gezakt bij de aanblik van Falko die op slippers liep, en Johan 1 en 2, die bij gebrek aan T-shirts met halfopen uniformjasjes op pad waren. Wat niet iedereen weet, was dat Alise hetzelfde deed. Toen zij haar jasje openritste, werd iedereen gelijk duidelijk: dat moet het model worden voor het nieuwe zomeruniform van het Drumcorps. Want het huidige jasje kan bij de tropische temperaturen van de afgelopen tijd echt niet meer.

Dwars door Atlantic en langs verbaasd kijkende eters, marcheerde het gezelschap richting het terras. Daar moest René overigens wel even slikken toen hij zag dat alle drie zijn kinderen deel uitmaakten van dit bijzondere Drumcorps.

Lang duurde dat overigens niet, want nadat we wat nummers gespeeld hadden, moesten de broertjes zelf aan de bak. Door Co werden ze uitgenodigd om de quints van Auke en Carlos over te nemen.

Even uitleggen, Ronald en René hebben in het verleden zo’n beetje ieder instrument gespeeld. Ronald onthulde in een openhartige bui tijdens een optreden in het Belgische Wevelgem zelfs dat hij ooit deel heeft uitgemaakt van de guards. De twee werden echter het meest bekend als de Gebroeders Quint. In het toenmalige clubblad Primeurtje verschenen geregeld artikelen van en over dat illustere duo. Speciaal voor deze avond waren drie nummers ‘uit den ouden doos’ ingestudeerd, Drumbreak, Vivacious en Dr. Beat. En geloof het of niet, maar de broertjes konden die nog altijd met speels gemak meespelen.

Het optreden werd een groot succes en hevig zwetend gingen we weer terug richting de Julianastraat. Toen iedereen daar was omgekleed, wandelden we terug richting Atlantic. Daar bleken we het ijs gemist te hebben, maar gelukkig waren er nog koele drankjes genoeg.

We werden overigens al snel naar binnen gevraagd, waar nog een verrassing was voor de jarige broertjes. Voor René was er een speciaal lied gemaakt op het nummer Fire, dat uiteraard ging over de recente barbecue-belevenissen, waarbij bijna zijn complete woning afbrandde. Voor Ronald, die gek is op schoonmaken was er I Want To Break Free van Queen, met Erik als stofzuigende Freddy Mercury. Vervolgens beklom Paul het podium om er voorlopig niet meer af te gaan. En dat was helemaal niet erg, want hij wist de aanwezigen te vermaken met een aantal liefdesliedjes en uiteraard zijn grote succesnummer Kom Van Dat Dak Af. En eerlijk is eerlijk, hij zette de hele zaal op z’n kop. Een doorbraak naar het BN’erschap lijkt aanstaande. Houdt Paul in de gaten dus.

We zijn daarna snel weer naar buiten gegaan, waar het qua temperatuur steeds aangenamer werd. Daar hebben we nog heel lang gezeten, samen met de beide broertjes die op dat moment al niet eens meer jarig waren. Met hen waren we het er absoluut over eens. Dit was een feestje dat we nooit meer zullen vergeten.