Broertjes samen 100 en dat hebben ze geweten


Terug naar overzicht


Op 3 augustus was het zover. De broertjes Ronald en René vierden die dag hun 50e verjaardag en zagen beiden dus Abraham. En Premier. Want een zo belangrijke dag in het leven van de twee mannen, zonder wie het bestaan van MOK een stuk moeizamer zou zijn, kon natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan.

Door Johan Lok

Rond kwart over elf werd op 2 augustus verzameld in het Music Centre. Leden, oud-leden, een al wat slaperige Cadet (geweldig dat je er was Suus), enthousiaste ouders en zelfs een tegenstribbelende Jindra werd in een Premier-uniform gehesen en dat zorgde voor een uniek en prima bezet Drumcorps. Er werd dan ook gelijk gesteld dat we veel vaker midden in de nacht zouden moeten optreden.

Nadat alles op maat gemaakt was voor deze unieke band, werd marcherend richting Ronald gelopen. Het duurde nogal even voordat daar een teken van leven te zien was. Alleen Ronald kwam uit bed en hij genoot van de ritmische aubade. Samen met diverse buren, me daarbij een bekende, namelijk Johan 2. Net terug van vakantie had hij het niet kunnen opbrengen naar het Music Centre te komen om mee te doen. ‘Ik heb 50 uur niet geslapen,’ mopperde hij. En gezien de aanwezigheid van zijn vriendin zal er, terug in Krommenie, ook weinig van slapen zijn gekomen. En toch was marcheren best wel goed geweest voor hem, want zoals Dhanuja fijntjes opmerkte: sprake van een sixpack was er absoluut niet meer.

Nadat we Ronald gefeliciteerd hadden, wandelden we terug naar het Music Centre om daar in de auto te stappen (en Paul op de fiets) om ons naar het tweede adres te begeven, de woning die er bijna niet meer was door de acties van barbecue-alleskunner René. Ronald ging uiteraard mee om te kijken hoe zijn broertje zou reageren.

Zoals altijd was Romy ook nu weer de grote organisator en zijn had bepaald dat we eerst naar Ronald gingen en daarna naar René omdat Ronald als eerste geboren was.

In Assendelft voegde Falko zich bij ons. We vroegen ons af hoe hij ongemerkt weg had kunnen komen, maar dat was volgens hem niet zo moeilijk. ‘Pa ligt al in bed.’ We werden enthousiast ontvangen door de hele familie Vallinga, waar de al slapende (‘maar niet echt hoor, want ik wist wel dat jullie zouden komen’) zich na een poosje bij voegde.

Bij de praktisch onbewoonbaar verklaarde woning, de gevel wordt er in september uitgesloopt, hebben we uiteraard ook weer even flink van ons laten horen en werden we uitgenodigd om de schade aan het huis hoogstpersoonlijk te komen bekijken en gelijk wat te drinken. En dat laatste was hard nodig, want zelfs midden in de nacht, was het flink zweten in het uniform. Er werd dan ook gelijk gesteld dat er absoluut een zomeruniform moet gaan komen.

Zowel Ronald als René hadden er uiteraard stiekem wel een beetje op gerekend dat er iets zou gebeuren. Tja, en Premier zou Premier niet zijn als we het 100-jarig bestaan van de Broertjes zomaar voorbij hadden laten gaan. Daar zijn de twee ons immers veel te dierbaar voor.

Namens heel MOK van harte gefeliciteerd met het zien van Abraham. We hopen nog heel veel jaren van en met jullie te genieten bij de leukste club van Krommenie. En dat is voor een grot deel jullie verdienste. Er werd overigens al voorgesteld om een jaarlijkse traditie van deze Nacht Van de Broertjes te maken. Dan wellicht zelfs ook met een stukje showoptreden erbij.