Zien we René nou meedoen aan de Finals?


Terug naar overzicht


Het kan raar lopen in het leven. Dat bleek wel in de week voor de Finals. Manon kon door een blessure geen show lopen en wie viel er voor haar in? De man die niet meer aan de wintercontests mee wilde doen, inderdaad… René.

Door Johan Lok

Op 25 maart stonden de jaarlijkse Finals op het programma. Dit keer weer op het vertrouwde adres in Eindhoven. In de week voor deze kampioenschappen was er slecht nieuws van Manon. Door een vervelende blessure kon ze geen show lopen. Ze wilde absoluut wel meedoen in de pitt, alleen viel er dus iemand weg tijdens de strijd tussen de basses. Die werd opgevuld door René. Hij wilde geen wintershows meer doen, maar was dus gewoon van de partij. Klasse, René.

Het was vroeg verzamelen, aangezien een deel van de leden de avond ervoor na de uitzwaairepetitie in het Trias nog op verjaardagsvisite bij Alise ging. Dat betekende dus laat in bed en met de nodige drank op. Maar rond half acht was iedereen in het Music Centre aanwezig. We konden vrijwel gelijk vertrekken en deden dat in de wetenschap dat het zonnetje al vrolijk scheen en dat het dus een heerlijk dagje zou gaan worden.

Doordat we deze winter andere plannen hadden, die op het laatste moment helaas niet doorgingen, liep het winterprogramma anders dan gedacht. Onze show The Battle, die we zouden doen met een dansgroep moest nu ineens omgebouwd worden tot een show zonder dansers, zodat we er toch nog mee naar twee CGN-contests konden. Twee weken geleden in Leeuwarden en nu dus de Finals in Eindhoven.

Door alle andere activiteiten, die zaterdag in de naaste omgeving van de CGN-Finals plaatsvonden was er een enorme drukte op de enige toegangsweg. Waarbij sommigen mensen dan ook nog dachten dat ze wel even in konden halen. Na lang wachten bereikten we toch de hal en kon er eindelijk uitgeladen worden. Daarna was het tijd voor een kop koffie.

Buiten werd in het zonnetje warm gespeeld. Leuk daarbij was dat we hulp kregen van Kamil, een lid van de Duitse groep Spirit Of Music, dat ook in onze klasse uitkwam.

De eerste opdracht van de dag was de prelims. Die verliep, op een paar kleine foutjes na, best wel goed. Iedereen kwam relaxed en ontspannen het veld af. Of het allemaal goed genoeg was, wisten we heel lang niet. De juryuitslag liet namelijk extreem lang op zich wachten. De tijd tussen de twee optredens werd op verschillende manieren ingevuld. Een aantal leden ging naar andere optredens kijken, terwijl anderen heerlijk buiten in en van de zon genoten.

Laat in de middag werd dan eindelijk de uitslag bekend gemaakt en die viel voor ons wat tegen. In Leeuwarden haalden we 64,65 punten. Er was, op aanraden van de jury het nodige aan de show veranderd. Zelfs een aantal zaken die we waarschijnlijk in zo korte tijd niet meer zouden kunnen wijzigen, waren aangepast. Dat zou dus de nodige extra punten moeten opleveren. Maar dat deed het niet. Het werden er maar twee, we scoorden namelijk 66,65. Toch gingen we vol enthousiasme de Finals in. Eerst nog even warmdraaien in de zaal en daarna op weg naar de grote hal. Daar was voor het optreden echter de nodige tegenslag. We moesten een eind met de instrumenten lopen en dat voor een deel buiten en daar bleek de kar waar het drumstel op stond niet tegen te kunnen. Een van de wielen brak af. Gelukkig had Jasper sleutels, maar op weg naar de zaal ging het alweer mis. Ook een tweede wiel brak af. Gelukkig was daar het koffertje. Dat speelde in onze show van vorig jaar een belangrijke rol. Omdat onze vrienden van H!P iedere keer weer over dat koffertje begonnen, besloten we het mee te nemen naar Eindhoven. Achteraf een prima ingeving. Dat kon nu dienst doen als derde en vierde wiel, waardoor de kar toch stevig stond op twee wielen en een koffertje. Het mag duidelijk zijn dat vanaf nu ons koffertje ieder jaar van de partij zal zijn.

De show verliep prima, maar of dat nog een beter resultaat zou opleveren, was maar zeer de vraag gezien de resultaten eerder die middag. Nadat alles was ingeladen en Jasper met moeite een plaatsje had gevonden om zijn auto en de kar te parkeren konden we beginnen aan de jaarlijkse traditie, namelijk het eten van broodjes met worst. Dat werd dit jaar georganiseerd door het duo Peek en Freek dat dat op een geweldige manier deed. Complimenten.

Na binnen koffie te hebben gedronken zijn we naar een aantal optredens gaan kijken, want de Finals betekent ieder jaar heel veel wachten. Pas om 10 uur ’s avonds was het namelijk tijd voor de Olympic Retreat. Zo langdradig als dat vorig jaar was, zo snel ging het nu. Een uur later konden we al van het veld af en wisten we dat we ons tweede optreden prima hadden gedaan. We scoorden ruim drie punten meer als tijdens de prelims en sloten deze wintercontest dus af met 69,95 punten. Na Leeuwarden hadden we gesteld dat het mooi zou zijn als we rond de 70 punten zouden halen in Eindhoven en dat is dus gelukt.

Het was tijd om voor de drukte uit zo snel mogelijk te vertrekken. Jasper was al vooruit gegaan en toen wij terugkwamen bij het Music Centre bleek hij in z’n eentje al de kar te hebben uitgeladen. Grote klasse. Wij hoefden dus alleen nog de bus van Co leeg te halen. Daarna was het tijd voor een biertje.

De kans bestaat overigens dat we nog niet klaar zijn met The Battle. Een dansgroep uit Amstelveen zou namelijk wel iets met ons samen willen doen en het zou dus kunnen dat we deze zomer opnieuw aan een of meerdere wedstrijden gaan meedoen. We gaan nu in ieder geval weer denken aan de buitenoptredens. Hoewel er, genietend van het biertje, ook al werd gedacht aan de show voor de volgende winter. Dat duurde tot twee uur. Want door de zomertijd die toen inging was het ineens drie uur en dus de hoogste tijd om naar huis te gaan.