Broertjes-dilemma in Zaandam


Terug naar overzicht


Soms kan een luxepositie tot onverwachte problemen leiden. Nou ja, problemen, luxeprobleempjes uiteraard. Vroeger stond de term de broertjes voor het quint-duo Ronald en René Vallinga, maar nadat Ronald als eerste stopte met het drumcorps raakte die term een beetje in verval.

Door Johan Lok

Momenteel wordt hij gebruikt voor alles wat Broertjes is, we noemen een Gerritjan, een Co en een Auke. Maar wat gebeurt er ineens op 8 juni. Wanneer ik nietsvermoedend het clubgebouw binnenstap, kijk ik daar ineens in de grijnzende gezichten van zowel Ronald als René. En wat blijkt: de broertjes zijn terug. Zoals ze ook eindigden bij het Drumcorps, namelijk in de bassline. Volgens eigen zeggen was het eenmalig, maar daar geloof ik natuurlijk helemaal niets van. Ze kunnen het Drumcorps gewoon niet missen en daarbij, ze zijn een ijzersterk koppel. Dat bleek wel tijdens de Avondvierdaagse in Zaandam, waar die avond werd opgetreden. Samen namen ze nieuwkomer Steff op sleeptouw en konden we genieten van een ijzersterke bassline. Tijdens de hele tocht viel het maar één keer stil tijdens de bass-solo in de straatvolgorde. ‘Een kwestie van jarenlange ervaring,’ bromde René, toen we hem en zijn broertje complimenteerden met hun overweldigende terugkeer in het Drumcorps.

Wat betreft de naam de broertjes doen we in het vervolg gewoon zo. Vanaf nu zijn er de broertjes en de Broertjes. Zonder hoofdletter hebben we het over de broertjes Vallinga en met hoofdletter gaat het om Gerritjan en consorten. Hij krijgt de hoofdletter omdat hij onze voorzitter is en één van de grootste fans van mijn schrijfsels.

Het was donderdagdagavond een heerlijke zomeravond en daardoor dus een genot om door Zaandam te lopen. Terwijl we stonden uit te laden, hadden enkelen van ons een dame gezien die stroopwafels stond uit te delen en daar hadden onze leden ook wel trek in. Dus heb ik me bij de dame gemeld met de vraag of ik er wellicht tien mocht. Ze keek me even vreemd aan, maar toen ik uitlegde dat het voor de muziek was, was dat geen enkel probleem.

Ik schreef eerder al dat er momenteel een behoorlijk verloop is aan leden bij het Drumcorps. Er zijn achter elkaar een aantal leden afgehaakt, die werk dan wel studie niet meer konden combineren met wekelijks repeteren en zo nu en dan optreden. Al moet ik zeggen dat ik de reden dat het ’s winters zo druk is een beetje onzin vind. Er zijn meestal 4 zaterdagen contest en er is al afgesproken dat de komende winter de extra zondagsrepetities komen te vervallen. Wel mooi is dat we een steeds grotere groep invallers krijgen. Want naast de broertjes hebben ook Johan2 en Carlos aangegeven er te zijn wanneer dat nodig is. Carlos liep donderdagavond ook weer heftig solerend door de straten van Zaandam.

We hebben ook een waarschijnlijk nieuw lid, namelijk de moeder van Thom. Ze gaf toe niet echt muzikaal te zijn, maar zag een functie als dekselslager wel zitten. Voor de muzikanten onder ons, we hebben het hier om de cymballs. En voor enthousiastelingen is bij ons altijd plaats. Heb ik vandaag ook nog even de uitspraak van de dag voor u: De boogschutter die z’n doelt most, zoekt de fout bij zichzelf. Auke sprak hem voor vertrek, maar hij is van de Chinese denker en filosoof Confucius. Het sloeg op iets wat zich voor vertrek voordeed. Wat dat was, weet ik eigenlijk niet meer, maar hij is zo mooi dat ik hem graag even met u deel.

Het werd al snel duidelijk dat de hele optocht donderdagavond door slechts één groep muzikaal werd opgeluisterd en dat was Premier. Simson bleek ook te zijn gevraagd, maar zij konden niet genoeg muzikanten op de been brengen. Wij mochten dus voorop en dat loopt heel relaxed. De route ging dwars door het centrum en met name het lopen over de Dam, waar alle terrasjes vol zaten, was geweldig. Een hele club meiden, waarschijnlijk een vrijgezellenavond, juichte ons geestdriftig toe, onderweg sloegen massaal de scooter- en autoalarmen aan, wanneer we voorbij marcheerden en eigenlijk al voordat we er erg in hadden, waren we aan het eind van de route beland.

Complimenten voor de organisatie en we werden uiteraard gelijk weer teruggevraagd. Graag natuurlijk.

Nadat we weer bij het clubgebouw aangekomen waren, gingen we, nadat er verkleed was, in klein comité richting Nick en Jennifer. Die waren in Zaandam niet aanwezig omdat ze de sleutel van hun huis kregen. En dat moest door ons uiteraard ingewijd worden. Het bier stond weliswaar niet koud (want nog geen koelkast), maar de chips en nootjes waren uitstekend op temperatuur. Namens heel Premier wensen we Nick en Jennifer uiteraard heel veel plezier en geluk in hun nieuwe woning. We hebben even gekeken, maar 2 of 3 kinderen is in deze woning heel goed mogelijk. We hebben namelijk binnenkort weer wat nieuwe jeugdleden nodig. Enne, die geruchten dat jullie gaan stoppen met het Drumcorps zijn toch niet waar, neem ik aan.