Drumcorps hield het bevrijdingsvuur brandend


Terug naar overzicht


De weersvoorspelling was slecht. ’s Ochtends scheen echter het zonnetje, maar tijdens het verzamelen begon het te betrekken en tijdens het warmspelen barstte de hemel open en onweerde het zelfs. Zou het bevrijdingsfeest op 5 mei wel door kunnen gaan?

Door Johan Lok

De bedoeling was dat het Drumcorps vanaf boekhandel Stumpel het bevrijdingsvuur zou begeleiden richting het Rosariumpark, waar vervolgens onder meer een optreden van het Louis Swing Orchestra zou plaatsvinden.

Gaan we wel, of gaan we niet, was dan ook de vraag. Een mevrouw van de organisatie liet weten het volledig te kunnen begrijpen als we niet gingen. Maar ineens werd de regen wat minder en toen we buiten opstelden, was het zelfs droog. ‘Kanjers zijn jullie,’ riep ze.

Het werd een bijzonder optreden omdat we een nieuw lid in ons midden hadden. Nou ja nieuw, Dhanuja kennen we natuurlijk al jaren als lid van de Cadets. Hij liep dinsdag echter voor het eerst mee met het Drumcorps en deed dat alsof hij jaren niets anders gedaan heeft. Welkom bij de groters, Dhanuja.

Lang droog hielden we het niet. We waren nog maar net de Rosariumlaan over, toen het opnieuw begon te regenen.

Een verrassing was er toen we vanaf de Henri Dunantstraat het Vlietsend op wilden lopen. Daar stonden namelijk enige oude legervoertuigen, waaronder één met het bevrijdingsvuur. Dus hebben we dat al vanaf die plek begeleid, en niet pas vanaf Stumpel.

Bij de boekhandel aangekomen zagen we onze vrienden The Incredibles, die onder het afdakje van juwelier Van Zaanen stonden te spelen. Aldaar verkleedde Co zich om verder mee te lopen met het Drumcorps. Via de Parklaan, waar de legermotor die voor ons reed het even opgaf maar even later weer voor ons ging rijden, liepen we richting De Pelikaan. De organisatie had namelijk besloten het Rosariumpark-programma plaats te laten vinden in het buurthuis.

Op de Heiligeweg begon het echt hard te regenen en dus waren we blij naar binnen te kunnen. Daar wachtte een drankje op ons (één biertje mocht) en een naoorlogs ontbijt, namelijk broodjes met jam en stroop.

Al spelend liepen we richting ons clubgebouw. Op de Rosariumlaan hadden we de felle wind tegen en was het dus ploeteren tegen de storm in. Op de Jupiterstraat aangekomen, zaten de leden van The Incredibles al aan het bier. Een aantal van ons voegden zich daarbij, ook al om alsnog te proosten op de verjaardag van Anne.

Na het opruimen en droog maken van de instrumenten waaierde iedereen uiteen. Naar huis of naar andere bevrijdings-evenementen. Zelf ben ik met Erna, Carlos en Rose teruggegaan naar de Pelikaan om te kijken en luisteren naar het Louis Swing Orchestra. Carlos was daarvan zelfs zo onder de indruk dat hij tijdens een pauze vroeg of hij niet een keer mee kon doen. En laat nu net de drummer plannen hebben om te stoppen. Maar Carlos, laat echter duidelijk zijn: Premier gaat altijd voor.