Elena luidt nieuw tijdperk Drumcorps in


Terug naar overzicht


‘That is I love from Holland with Linda de Mol. Is very popular in the Netherlands. There is a little Chinese man in who sings. That can he niet, but that’s no problem. Because Jeroen from Kingsbridge is his best friend. They hug every week.'

Door Johan Lok

'And then we have Clockhouse. That’s for the little children. Peacock and Whiteman is a talkshow. The same as Football International. You should think that’s about football, but it isn’t. It’s mostly about fatte hapjes. Jan Woodcamp eats them a lot. And he hits our Gijpie often on the back. But Gijpie finds that no problem. He always laughs there om. En in that programm is also Johan Durcsen. He has long hair and a big snor en wears always different coloured shoes. And the man with the hat is inspector De Cock. De Cock yes. And no, we do not have a problem with that name.’

Ja, ja, ga de Amerikaanse jury maar eens uitleggen waar onze show Zapp zoal over gaat. Gelukkig kenden ze CSI en de Simpsons wel, dus dat scheelde weer.

Een Amerikaanse jury beoordeelt altijd de prestaties tijdens de jaarlijkse WGI-contest. Dat is ieder jaar weer een hele lange dag, die al vroeg begint. Nu hebben we de laatste jaren niets te klagen, aangezien het nu in Almere plaatsvindt en niet meer in Goes. Maar toch, kwart voor 7 verzamelen is niet niets. Onze vrienden van Drum Squad vertelden echter al rond 5 uur te zijn vertrokken en die hoopten tegen 2 uur weer thuis te zijn. Het kan dus altijd erger.

Waren we net onderweg richting Almere, herinnerde Auke zich dat de CGN-wisseltrofeeën die dag moesten worden ingeleverd. Terug dus om die grafzerken even op te halen.

Al vroeg stonden we aan de startlijn om ons kunnen te vertonen. Uit Amerika waren Chris Hestin, Mark Thurston en Michel Gaines van de partij om onze show te beoordelen. Van hen was Chris er vorig jaar ook, dus die herinnerde zich Premier waarschijnlijk nog wel.

Nog voor de jury haar mening gaf, hadden de leden de hunne al klaar. En die was voor een deel niet positief. Er waren de nodige foutjes en slordigheidjes. Zo speelde Lisa bijvoorbeeld met een lekke en dus slappe sax. En dat was dan eigenlijk nog het minst erg.

Terwijl we vanaf onze tribune keken naar de deelnemers in de Independent Marching Open Class, sijpelden de cijfers binnen. Advendo bleek een prima slag te hebben geslagen, zij waren namelijk de huidige nummer 1, NFPC voorbij gegaan. Wij stonden, net als twee weken geleden derde, al was het aantal punten verschil nu meer dan toen. Harpe Davids stond nog achter ons, maar had een aantal penalty’s. Zonder deze straffen, scheelde het qua punten niet veel. Dus moest het ’s avonds gaan gebeuren, dan immers werden de prijzen verdeeld.

Wij vermaakten ons in de kantine met de donuts van Younes (die voor iedereen behalve voor Elena waren) en met een boekje van Pokémon, dat voor Co was. Hij heeft namelijk zowel Premier als Pokémon als hobby. Nadat onze coördinatoren de bandjes hadden beluisterd, werd besloten samen te komen in de kleedkamer. Een hele luxe overigens, want waar diverse verenigingen moesten verkleden in de zaal, had ons kleine clubje uiterst riant een eigen kleedruimte, met douche.

Voordat verteld werd wat de jury vond, ging Auke eerst het rijtje af om van iedereen te horen wat hem of haar was opgevallen. Voor sommigen duidelijk even wennen, maar een hele goede zaak. Er kwamen namelijk gelijk al goede ideeën en opmerkingen en op deze manier wordt iedereen ook veel meer bij de gang van zaken binnen het Drumcorps betrokken. Grappig was bijvoorbeeld dat Carlos aangaf verkeerd te zitten, waarna de Amerikanen tijdens de clinic precies hetzelfde opmerkten. Dat werd ’s avonds dus gelijk aangepast.

Die clinic leverde uiteraard weer een aantal goede raadgevingen op. Er werd aan de Amerikanen gevraagd bij een deel van de show te beginnen dat nogal wat problemen opleverde. Daardoor had de pitt dit keer weliswaar iets minder te doen, omdat het voornamelijk een field-probleem was. De clinic bleek korter te zijn als tijdens voorgaande jaren. Dat is natuurlijk niet zo vreemd omdat alle deelnemers graag zo’n clinic willen.

Na deze bijeenkomst werd er onderling verder nabesproken en besloot het field buiten nog een poosje te gaan oefenen. Ook dat leverde weer oplossingen op voor een aantal probleempjes die er nog speelden.

Vervolgens werd met z’n allen gegeten. We zochten de dichtstbijzijnde McDonalds op, waarbij Younes probeerde Saskia op diverse manieren op het verkeerde been te zetten om vervolgens zelf bijna de oprit van de McDrive op te rijden. Binnen werd heerlijk gegeten, al was er wel iets mis met de bestelling van Anne. Voor een deel was dat haar eigen onwetendheid, voor een ander deel, de zwarte haar, had ze gelijk. Omgekeerd had Auke overigens geen enkel probleem met de geleverde bestellingen. Zijn blad lag namelijk afgeladen vol met lege doosjes, pakjes en flesjes.

Daarna waren we vrij tot het tijd was om te verkleden en warm te spelen voor het avondgedeelte. Na dat warm spelen, gebeurde er iets heel bijzonders. Elena riep iedereen bij elkaar en stak vervolgens een geweldige motivatiespeech af.

Ik kan dan ook zonder meer stellen dat 1 maart 2014 de boeken bij Premier zal ingaan als de eerste dag van een nieuw Drumcorps-tijdperk. Auke maakte zijn debuut als coördinator en wil alle leden flink gaan betrekken bij het wel en wee van ons Corps. Elena deed dat gelijk al door haar geweldige toespraak. Later zei ze daarover dat René er niet was en dat ze zo’n speech best wel belangrijk vond en dus het initiatief maar had genomen. Geweldig gedaan, Elena. Dat is absoluut de basis voor een nieuw tijdperk Drumcorps. Daarover verderop in dit verhaal overigens nog wat meer.

Of het alleen aan de speech van Elena heeft gelegen is niet bekend, want ook de aanmoedigingen vooraf om te genieten en te laten zien dat je trots bent op wat je doet, hebben vast en zeker meegespeeld. Feit was namelijk dat Premier zaterdagavond één van de beste shows ooit liet zien. Er werd met geweldige inzet prima gespeeld, Carlos ving het hoedje van De Cock (met cee-oo-cee-kaa) en Jennifer scoorde met hockey een wereldgoal. Tevreden gezichten dus, het wachten was nu op het oordeel van de jury.

We gingen nog kijken naar de marching-deelnemers in de open klasse, die vrijwel allemaal beter presteerden dan ’s middags. Behalve dan de Belgen, die ten koste van Jubal van de eerste naar de tweede plaats zakten, maar wel leuke pvc-buisjes hadden als geweer, waarmee ze marcheerden. Of nee, dat waren toch hun stokken.

Daarna was het tijd voor het eerste biertje, behalve dan voor Younes die aan de koffie (!) ging. Vervolgens zocht hij een lege bank om even lekker te gaan liggen slapen. Was het een bank in een park geweest, was hij waarschijnlijk wegens landloperij opgepakt. Johan wierp hem een muntje toe en Auke een leeg flesje. Maar ook dat laatste was met een goede bedoeling. Het statiegeld was namelijk voor Younes, ware het niet dat het een statiegeldloos flesje was.

Vervolgens was het tijd voor de Olympic Retreat. Gerritjan en ik bekeken één en ander vanaf de tribune en zagen dat Premier vooruit was gegaan. ’s Avonds werd 73.3 punt gescoord en daarmee werd meer afstand genomen van Harpe Davids dat tot 68.85 punt kwam. Helaas echter was de concurrentie boven ons ook omhoog gegaan, waardoor het verschil met NFPC en Advendo nog altijd zes punten is. Uiteraard gaat er de komende week keihard gewerkt worden aan het verfijnen en verbeteren van de show, maar wordt de kans toch wel wat klein dat we dit seizoen winnend gaan afsluiten. Dat is echter helemaal niet erg, we hebben juist heel veel geleerd. Bijvoorbeeld dat de show volgend jaar anders moet. Meer rust qua spel in het field bijvoorbeeld, zodat er bewogen kan worden zonder te spelen. Maar dat is voor volgend jaar, eerst gaan we over 14 dagen richting Drachten. Zoek je moonboots, muts, wanten en winterjas dus maar op, want Drachten uit, is altijd koud.

Mis ging het bijna nog tijdens het vertrek. Co was op de heenweg meegereden met Saskia, die terug echter zonder Co was weggereden in de veronderstelling dat er auto’s genoeg waren. Gelukkig stond Cor er nog, maar dat mag niet voortaan natuurlijk niet meer gebeuren. Wie rijdt let er op dat dat degenen die heen meerijden, terug ook weer meegaan. Tenzij duidelijk bekend is dat iemand op andere wijze huiswaarts keert. En dat was ditmaal dus niet het geval.

Terug in Krommenie konden we uitladen en was er tijd voor een heerlijk biertje. Of twee, drie. Uiteindelijk bleven we met een klein clubje over en werd er nog druk en serieus gesproken over de ingezette weg vandaag en hoe verder de komende tijd. Dan is het leuk te merken dat het allemaal enorm leeft bij de leden, maar dat er toch een aantal zaken in moeten komen die een vanzelfsprekendheid moeten worden. Het is natuurlijk leuk om iedere keer te schrijven dat er weer iemand witte sokken aanheeft, zoals nu Younes, maar dat moet niet nodig zijn. Bij het uniform horen simpelweg zwarte sokken. Na afloop van een optreden helpt iedereen gewoon even de instrumenten opruimen in plaats van eerst snel een berichtje te sturen over iets of naar iemand. Dat kan later aan de bar ook nog. Half acht repetitie betekent half acht klaar zijn en kunnen beginnen. En het oud papier ophalen is absoluut geen privilege van enkele leden, maar levert geld op voor de hele vereniging, dus graag ook inzet op dat gebied van iedereen. Verder werd er ook nog gesproken over het instuderen van basistechnieken, die weggezakt zijn, maar absoluut weer opgepakt gaan worden. En dan hebben we het over bijvoorbeeld lopen en stokvoering.

Kortom, er staat heel wat te gebeuren de komende tijd. Laat dat maar aan Auke over. Lukken doet dat overigens alleen maar als iedereen daar achter staat en mee wil werken. Gezien de inzet afgelopen zaterdag hebben we daar echter het volste vertrouwen in.

Maar eerst gaan we toch nog een poging doen om de komende maand het gat met onze concurrenten kleiner te maken. En anders winnen we gewoon in het Belgische Wevelgem, want de kans dat we die internationale contest als deelnemer gaan bezoeken, lijkt na het goede resultaat zaterdagavond, een stuk groter geworden.